Volgens de Buurtatlas (CBS, RIVM, GGD)  is ongeveer 26% van de inwoners in de kernen van Bodegraven-Reeuwijk sociaal eenzaam. 21% is emotioneel eenzaam en 9% is sterk eenzaam. Dat zijn cijfers waar we van mogen schrikken. Zeker omdat deze cijfers sinds 2012 niet dalen. En achter ieder percentage zit een mens. Een eenzaam mens hoeft niet persé alleen te zijn. Je kunt je ook eenzaam voelen terwijl je midden tussen andere mensen staat.

Eenzaamheid kan grote gevolgen hebben. Niet alleen voor hoe je je voelt, maar ook voor hoe je denkt en functioneert. NEMO  beschrijft hoe langdurige eenzaamheid invloed kan hebben op ons brein en onze manier van omgaan met de wereld om ons heen.

In mijn blog Voorkomen is beter dan genezen schreef ik al over het Uitvoeringsplan Basisondersteuning. Juist die laagdrempelige ondersteuning is belangrijk. Een voorziening waar inwoners terechtkunnen voordat problemen groter worden.  Maar dan moet die ondersteuning er ook zijn voor álle inwoners. Ongeacht of je in Bodegraven, Reeuwijk, Waarder, Nieuwerbrug of Driebruggen woont.

Dat is niet altijd eenvoudig. In een kleinere kern zijn voorzieningen en professionele hulpverlening niet altijd gemakkelijk te organiseren. 

Een mooi voorbeeld is Bij Tante Jo in Bodegraven, onderdeel van Stichting Welzijn groenehart. Een plek waar ouderen elkaar kunnen ontmoeten, samen activiteiten kunnen ondernemen. 

Maar ook in Driebruggen zijn initiatieven die mensen bij elkaar brengen. De Woelige Stal aan het Laageind is een laagdrempelige plek waar mensen kunnen binnenlopen, elkaar ontmoeten en een kop koffie of thee kunnen drinken. Er worden bovendien creatieve activiteiten georganiseerd.  Zulke plekken vind ik waardevol omdat je hier weer kunt kennismaken met een ander gevoel dan eenzaamheid.

 

Wat is de rol van de gemeente?

De gemeente kan eenzaamheid natuurlijk niet oplossen. Maar de gemeente heeft wél een belangrijke verantwoordelijkheid. En de gemeente kan ervoor zorgen dat die basis niet alleen beschikbaar is voor inwoners die toevallig dicht bij een voorziening wonen.

Een gemeente waarin we mensen ruimte geven om zelf keuzes te maken en hun eigen leven vorm te geven, maar waarin we ook zorgen dat niemand buiten de boot valt.

 

Verbonden én vrij zijn

Dat sluit aan bij het sociaal-liberale gedachtegoed van D66: vrijheid in verbondenheid. Vrijheid betekent niet dat iedereen het alleen moet redden. Juist een sterke samenleving waarin mensen naar elkaar omkijken, geeft mensen de ruimte om mee te doen en zichzelf te ontwikkelen.

Want voorkomen is inderdaad beter dan genezen. Soms begint dat heel eenvoudig: met een plek waar de deur openstaat, de koffie klaarstaat en iemand vraagt: “Hoe gaat het met je?”

Bron: plaatje van website NEMO