Iedereen heeft recht op een goede plek om te wonen. Ook arbeidsmigranten en alleenstaande minderjarige vreemdelingen (AMV’ers). Dat is voor mij een belangrijk uitgangspunt, hier schreef ik al eerder over. Alle mensen die hier werken, of jongeren die hier bescherming zoeken, verdienen fatsoenlijke en veilige huisvesting. Dat staat als een huis. Voor mij gaat het er vooral om hoe we dat, in onze gemeente, op een goede en zorgvuldige manier doen. Bij het dossier Nespad wringt dit.
Het proces doet ertoe, juist voor onze inwoners
De gemeenteraad heeft eerder kaders vastgesteld voor de ontwikkeling aan het Nespad. Daar is vervolgens een proces omheen gebouwd: er zijn voorwaarden gesteld, er is een aanbesteding geweest en met omwonenden is een participatietraject doorlopen.
In dat proces zijn ook verwachtingen gewekt. Omwonenden hebben meegedacht en er is gezocht naar consensus over de manier waarop het plan vorm zou krijgen.
Het college beschrijft zelf dat de eerdere kaders nu worden aangepast; het nieuwe plan gaat uit van permanente huisvesting voor arbeidsmigranten en met de provincie wordt nog overlegd over de ontsluiting van het verkeer.
Als je eenmaal samen een proces hebt doorlopen, kun je niet zomaar de spelregels veranderen wanneer de uitkomst je niet meer goed uitkomt. Dat vind ik politiek niet elegant.
Participatie is meer dan mensen informeren
Voor mij betekent participatie niet alleen dat inwoners een keer hun mening mogen geven. Het betekent ook dat je serieus laat zien wat je met die inbreng hebt gedaan.
Dat is juist belangrijk bij een ingewikkeld dossier als het Nespad, waar verschillende belangen samenkomen: goede huisvesting, de belangen van omwonenden, verkeersveiligheid, de positie van arbeidsmigranten en AMV’ers én de verantwoordelijkheid van de gemeente om zorgvuldig met investeerders en ruimtelijke processen om te gaan.
De Groene Hart Rekenkamer heeft eerder onderzoek gedaan naar huisvesting van arbeidsmigranten in onze gemeente. Daarin wordt onder meer geconcludeerd dat het college de regie moet pakken en zorgen voor een concrete, toetsbare huisvestingsopgave, met inzicht in aantallen en kwaliteit, betere registratie, proactieve handhaving en structurele bescherming van arbeidsmigranten. Ik voeg daar graag aan toe dat het beleid behoefte heeft aan transparantie, verwachtingsmanagement en zicht op de toekomstige plannen. Juist daarom vind ik het jammer dat het Rekenkamerrapport in deze discussie onvoldoende wordt meegenomen. Een Rekenkamer is er immers om de gemeenteraad te ondersteunen in zijn controlerende en kaderstellende rol.
Wie houdt de regie?
Wat mij betreft gaat het uiteindelijk ook over de rol van de gemeenteraad. Wanneer de tijdelijke status wordt losgelaten en een permanente ontwikkeling mogelijk wordt, verandert de positie van de raad. Een tijdelijke situatie biedt de mogelijkheid om te evalueren, bij te sturen en opnieuw naar de raad te gaan. Bij een permanente invulling wordt die ruimte kleiner. Daar komt bij dat de verkeersoplossing nog steeds niet helemaal duidelijk is en de uiteindelijke noodzaak niet goed is onderzocht. Dat is geen wantrouwen richting een ontwikkelaar of richting de mensen die uiteindelijk op het Nespad gaan wonen. Maar hoe behoudt de gemeenteraad grip?
Hoe het wat mij betreft wél kan
Voor mij was een elegantere route mogelijk geweest:
- Informeer de belanghebbenden opnieuw en leg duidelijk uit waarom de eerder afgesproken kaders worden gewijzigd. Niet alleen wat er verandert, maar ook waarom.
- Gebruik het rapport van de Groene Hart Rekenkamer. Neem het advies zichtbaar mee in het amendement en in het vervolgproces.
- Houd vast aan de tijdelijke status. Daarmee blijft de raad in positie om te controleren, te evalueren en waar nodig bij te sturen.
Het sociaal-liberale gedachtegoed zorgt ervoor dat mensen een menswaardige plek krijgen én dat besluiten zorgvuldig, transparant en democratisch tot stand komen. Die twee waarden hoeven elkaar echt niet in de weg te zitten.
Bronvermelding: plaatje website WeLiving d.d. 25-09-2026