Maandagochtend 12 oktober om 9.30 uur wordt in Bodegraven de regenboogvlag gehesen voor Coming-Outdag. Omdat overheidsgebouwen in het weekend niet vlaggen, gebeurt dit een dagje later dan de officiële datum (11 oktober). Laten we kijken naar het mooie gebaar dat hiermee gemaakt wordt.

Een vlag verandert geen wet, voorkomt niet vanzelf discriminatie en maakt niemand ineens tolerant. Maar wie denkt dat zo’n vlag daarom weinig betekent, vergeet wat een symbool wél kan doen. Een vlag vertelt iets over onze waarden. Over wie we zien, erkennen en voor wie we willen opkomen. Het is dus niet alleen een ceremonieel moment, maar ook een politieke keuze. 

Een vlag zonder beleid is onvoldoende. Maar beleid dat geen oog heeft voor de ervaringen van mensen, schiet eveneens tekort. Luisteren we daadwerkelijk naar LGBTQIA+ jongeren? Voelen zij zich veilig? Is er ruimte voor inwoners die vanwege hun identiteit de impact van lokale keuzes voelen? Durven we onbewuste normen binnen de maatschappij te bevragen?

En als inwoners aangeven dat zij uitsluiting en onveiligheid ervaren, nemen we dat dan serieus?

 

Als gelijke rechten genoeg zouden zijn

Ongetwijfeld heeft u over Oldenbroek gelezen, hier pleit de SGP voor het stoppen met apart lhbtiqa+-beleid en het hijsen van de regenboogvlag. Daarbij wordt gewezen op de Bijbelse betekenis van de regenboog en op de rechten die al in wetgeving zijn vastgelegd.

De gedachte is begrijpelijk: iedereen heeft dezelfde rechten, dus waarom heeft één groep extra aandacht nodig? Maar gelijke rechten op papier betekenen niet automatisch dat iedereen zich vrij, veilig en geaccepteerd voelt.

Als kerkklokken en zondagsrust een vanzelfsprekende plek hebben in het openbare leven, waarom geldt dat dan niet voor zichtbare steun aan mensen die om acceptatie moeten strijden?

Iedereen mag anders denken, geloven en leven. Maar die vrijheid ontslaat ons niet van de verantwoordelijkheid om de vrijheid van anderen te respecteren.

 

Ook in onze gemeente is inclusie een politieke keuze

In Bodegraven-Reeuwijk zien we dat terug in de discussie over de Lokale Inclusie Agenda. Ook hier verschillen politieke partijen van mening over wat inclusie betekent, wie daarbij betrokken moet zijn en hoe de gemeente eraan werkt. Het aangenomen amendement van SGP, VVD en CDA maakt deel uit van die discussie.

Verschillen horen bij een democratie. Maar democratie is meer dan stemmen tellen. Het vraagt ook dat we luisteren naar inwoners die niet vanzelfsprekend worden gehoord en kijken naar de gevolgen van onze besluiten.

 

Vrijheid vraagt om meer dan zwijgen

Als sociaal-liberaal geloof ik in de vrijheid van mensen om hun eigen leven vorm te geven. Niet de overheid, de meerderheid of de luidste stem bepaalt wie iemand mag zijn. Daarom vind ik het belangrijk dat een gemeente zichtbaar maakt dat iedereen erbij hoort.

 

Welke wijsheid wens ik de wereld toe?

• De wijsheid om te zien wat een ander moet overwinnen om zichzelf te kunnen zijn.
• De moed om zichtbaar te maken waar we voor staan, ook als dat ongemakkelijke gesprekken oplevert.
• De bescheidenheid om te erkennen dat onze eigen ervaring niet die van een ander is.

• Het besef dat aandacht voor een ander geen verlies voor onszelf hoeft te betekenen.

   

D66 vat dat voor mij samen in een motto dat ook hier betekenis heeft:

Laat iedereen vrij, maar niemand vallen. Dus hijs die vlag. En zorg er vervolgens voor dat wat zij uitstraalt, gevoeld wordt door hen die dat nodig hebben. 

Wil je weten wat de kleuren van de vlag betekenen :-)? Kijk hier https://dvc.nl/inspiratie/wat-betekenen-de-kleuren-van-de-regenboogvlag. Ik heb van DVC ook het plaatje gebruikt.