Wanneer Hans Vijlbrief spreekt over ‘de zachte stem’, gaat dat voor mij niet over het volume of de klank van iemands stem. Ik zie het als een belangrijk politiek-filosofisch idee waar ik achter sta. Het gaat over mensen die niet schreeuwen, geen podium krijgen of weinig media-aandacht ontvangen, maar die wel dagelijks de gevolgen van beleid ervaren.

Het sociale domein raakt vrijwel iedereen, van jong tot oud en vraagt om zorgvuldige afwegingen tussen menselijkheid, betaalbaarheid en effectiviteit. Waarom ik in deze rol pas? Omdat luisteren, afwegen en kiezen mijn kracht is.

In de gemeenteraad van Bodegraven-Reeuwijk ligt nu de Lokale Inclusie Agenda (LIA) voor. Wat deze agenda zo sterk maakt, is de manier waarop zij tot stand is gekomen. Bijna tweehonderd inwoners, organisaties en beleidsmakers hebben samen de koers bepaald.

Inclusie is een woord dat je steeds vaker hoort, maar de betekenis ervan gaat verder dan beleidstaal of politieke discussies. Inclusie gaat over de vraag of iedereen zich gezien, gehoord en serieus genomen voelt in onze samenleving.

Werkplezier. Het woord komt niet voor in het Burgerlijk Wetboek. Maar wél in het leven van heel veel zzp’ers.

Dit citaat wordt toegeschreven aan Els Borst rond de verkiezingen van 1998, toen zij als eerste vrouw lijsttrekker was van D66. Els Borst gebruikte de uitspraak om het belang van vrouwen in de politiek te benadrukken.