Het nieuwe coalitieakkoord van Bodegraven-Reeuwijk kiest fundamenteel voor een samenleving waarin inwoners, gezinnen, verenigingen en netwerken zoveel mogelijk zelf verantwoordelijkheid nemen. De overheid ondersteunt waar nodig, maar staat niet automatisch op de eerste plaats. Die keuze is op zichzelf niet verkeerd. Maar ik zie twee belangrijke risico's die in het coalitieakkoord onvoldoende worden uitgewerkt.

Het moment waarop je netwerk van onschatbare waarde is. Zij houden je een spiegel voor. Zij benoemen wat jij misschien zelf nog niet ziet. Ze helpen je om woorden te geven aan wat er speelt en om zichtbaar te blijven, ook wanneer je zelf denkt dat er weinig te melden is

Tijdens een avond van de Bodegraafse Balie in het Evertshuis stond een interessant en actueel onderwerp centraal: het democratisch gehalte van de dorps- en wijkteams. Deze teams zijn niet gekozen door inwoners, maar hebben wel invloed op wat er in dorpen en wijken gebeurt. Dat roept een logische vraag op: hoe democratisch is dat eigenlijk?

De gemeenteraad gaf groen licht voor Lokale Inclusie in Bodegraven-Reeuwijk. Dat ging niet zonder pijn, debat en compromissen. Maar juist dát laat zien wat inclusie en democratie betekenen. In mijn blog reflecteer ik op deze stap vooruit, met ruimte voor verschil.

Sustainable Development Goals (SDG’s). Zeventien doelen die gaan over bestaanszekerheid, gezondheid, onderwijs, inclusie, duurzaamheid, klimaat en goed bestuur.Grote woorden misschien, maar verrassend dichtbij huis. Want juist gemeenten spelen een sleutelrol bij het realiseren van deze doelen.

Ze willen graag lekker met elkaar chillen, het liefst niet steeds bij hun ouders op zolder. Je wilt met je vrienden of vriendinnen op pad. Een beetje hangen, frietje eten, gamen en gewoon een beetje slap ouwehoeren, zonder dat er ouders bij aanwezig zijn.