Groen licht voor Lokale Inclusie: een stap vooruit, met ruimte voor pijn

De gemeenteraad van Bodegraven-Reeuwijk heeft groen licht gegeven aan de werkgroep Lokale Inclusie. En daarmee is iets belangrijks gebeurd. De werkgroep, bestaande uit zo’n 200 inwoners, allemaal ervaringsdeskundigen, heeft nu niet alleen erkenning, maar ook een officiële status. Zij kunnen verder. En het is nu aan hen om te komen met een sterke, gedragen inclusieagenda.

De leden van de werkgroep voelen zich vertegenwoordigd door het VN-verdrag Handicap en/of geborgd door artikel 1 van onze Grondwet. Dat is niet abstract of theoretisch; dat gaat over het dagelijks leven van mensen. Over meedoen. Over gezien worden. Over meetellen.

 

Democratie doet soms pijn

De instemming van de raad kwam er niet vanzelf. Integendeel. Tijdens de raadsvergadering kwamen alle perspectieven voorbij: “te veel inclusief”, “te weinig inclusief”, “pijn in de werkgroep”, “pijn in de fractie”.

Maar wat is die pijn dan?
Voor sommigen zit die in de angst om niet meer vrijuit te kunnen spreken. In de zorg dat inclusie doorslaat in uitsluiting van andere stemmen.
Voor anderen zit de pijn juist in jarenlang niet gezien of gehoord zijn. In drempels die er nog steeds zijn. In het gevoel steeds opnieuw te moeten uitleggen waarom meedoen niet vanzelfsprekend is. En dan is er ook politieke pijn. De pijn van het compromis. Van water bij de wijn doen. Van weten dat geen enkel besluit volledig recht doet aan alle overtuigingen en ervaringen aan tafel.

En dat mag. Sterker nog: dat moet. Pijn voelen kan onderdeel zijn van een democratisch proces. Democratie is geen gladgestreken consensusmachine. Het schuurt, het wringt, het confronteert. Maar uiteindelijk is het een democratisch proces en daar hoort het zoeken naar elkaar bij.

Inclusie hoeft geen uniforme uitkomst te hebben. Misschien mág dat zelfs niet. Inclusie gaat juist over verschillen, over ruimte maken voor uiteenlopende ervaringen en waarheden. De raad heeft moeite gedaan elkaar te vinden. Er is geluisterd. Er is bewogen. En er is een compromis bereikt.

 

Inclusie vraagt iets van ons allemaal

We hebben ieders pijn gevoeld. Wie kiest voor inclusie, kiest er ook voor om andermans pijn te erkennen. Om die niet weg te wuiven, maar serieus te nemen. En om ondanks die pijn samen te werken aan oplossingen.

Binnen D66 is inclusie geen bijzaak. Het zit in ons DNA. Het is fundament. Het raakt aan onze ziel. Dat bleek ook in het debat, waarin de fractie zich tot het uiterste heeft gerekt om recht te doen aan zowel principes als realiteit.

 

Vooruitkijken

Ik wens alle leden van de werkgroep Lokale Inclusie ontzettend veel succes met de volgende stap. De erkenning is er. De verantwoordelijkheid ook. Ik kijk uit naar een inclusieagenda die recht doet aan de diversiteit van onze gemeenschap en aan de mensen om wie het uiteindelijk gaat. 

Want inclusie is geen eindpunt. Het is een voortdurend proces. En dit is een belangrijke stap vooruit.