Na het afsluiten van de campagneperiode brak er een nieuwe fase aan. Een fase waarin ik merkte hoeveel ik, echt niet onbewust, veranderd was. Tijdens de campagne heb ik mijn persoonlijke grenzen flink verlegd. Als ondernemer werkte ik jarenlang vrij beschut, ik lag onder een steen: mijn bedrijf draaide op vertrouwen, integriteit en het goed aanvoelen van de vraag van mijn opdrachtgever. Dat ging eigenlijk vanzelf.

Tot ik mij kandidaat stelde voor de gemeenteraad. Ineens realiseerde ik mij dat onder die steen blijven geen optie meer was. Sterker nog: mensen hebben het recht om te weten op wie ze stemmen. Wie is die persoon? Waar staat zij voor? Dat vraagt om jezelf laten zien. En dus moest ik niet alleen onder die steen vandaan komen maar ook leren om stenen te stapelen en erop te gaan staan. Gelukkig hoefde ik dat niet alleen te doen. Mede-stenenbouwer Carin van Wijgerden liet zien hoe dat kan. Met lef, energie en plezier. En tot mijn eigen verrassing begon ik het nog leuk te vinden ook.

En toen… werd het stil.

Afgelopen week stelde mijn netwerk mij tijdens het ZP-café een simpele vraag: “Waar ben jij eigenlijk? Wat gebeurt er politiek gezien?” Er werd zelfs gezegd: “Het is ineens zo stil.” Die opmerking raakte mij meer dan ik had verwacht. Want precies dat speelde ook in mijn eigen hoofd. Maar ik vond het ook wel lekker in het zonnetje in de tuin.

Tijdens een gezellige borrel bij Joy’si, samen met leden van Platform-Z, kwam het gesprek opnieuw op gang. Mijn eerste reactie? Dat er eigenlijk niet zo veel gebeurde. De fractie evalueert, de coalitie is aan het formeren, raads- en commissieleden volgen trainingen en zelf ben ik in gesprek met de provincie over verschillende vraagstukken rondom ruimtelijke ordening. Want vraagstukken ontstaan niet zomaar ik wil begrijpen waar ze vandaan komen.

“Niet zo veel” hoorde ik mezelf zeggen. Terwijl ik het zei, besefte ik dat dit niet klopte. Er gebeurt juist heel veel.

En precies dát is het moment waarop je netwerk van onschatbare waarde is. Zij houden je een spiegel voor. Zij benoemen wat jij misschien zelf nog niet ziet. Ze helpen je om woorden te geven aan wat er speelt en om zichtbaar te blijven, ook wanneer je zelf denkt dat er weinig te melden is. Mijn netwerk herinnerde mij eraan dat stil zijn best mag, maar dat een netwerk iets anders verwacht.

Dus bij deze: ik ben er nog. En er gebeurt genoeg om over te vertellen.